Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ποιά είναι η Ειρήνη;

Γεννήθηκα στην Αμερική και έζησα ένα μικρό διάστημα εκεί.  Σπούδασα Ψυχολογία στην Ελλάδα και έκανα το μεταπτυχιακό μου στο HR.  Είχα όμως πάθος με τη συμβουλευτική και έτσι έκανα και κάνω πολλά σεμινάρια πάνω σε αυτό. 
Έχω παρακολουθήσει επίσης ετήσιο πρόγραμμα Life Coaching, το οποίο και βρήκα εξαιρετικά βοηθητικό. Ευτυχώς, Coaching και Ψυχολογία ενσωματώθηκαν σε έναν τομέα που λέγεται Coaching Psychology που για εμένα είναι το next best thing.
Αρθρογραφώ στο Shape.gr, στο περιοδικό Vita και στο Mirror όποτε μου ζητηθεί. Έμπνευση μου αποτελούν οι θεραπευόμενοί μου και oι συνεδρίες μου μαζί τους, τα βιβλία που λατρεύω να διαβάζω και οι σημαντικοί άλλοι μου.
Ελπίζω και εύχομαι με αυτό τοirenesblog.grνα αποτελέσω και εγώ έμπνευση για κάποιους από εσάς και να βρείτε απαντήσεις σε θέματα που σας απασχολούν.
Enjoy!!!!!
Πρόσφατες αναρτήσεις

Ενσυνειδητότητα: ζήσε τη στιγμή

Άραγε πόσο συντονισμένοι είμαστε με το κάθε λεπτό, την κάθε στιγμή; Πόσο παρόντες είμαστε σε αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας; Πόσο συνειδητά ζούμε και πόση πρόσβαση έχουμε στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας την ώρα που αναδύονται;´Αν κρίνουμε από αμερικάνικη έρευνα, δεν τα καταφέρνουμε καθόλου καλά, αφού το μυαλό σχεδόν το 50% των συμμετεχόντων, περιπλανιόταν σε κάτι τελείως διαφορετικό από εκείνο που συνέβαινε στο εδώ και τώρα τους ( the wandering mind). Και μπορεί το μυαλό που ταξιδεύει να διαφοροποιεί εμάς τους ανθρώπους από τα ζώα, αφού η ταξιδιάρικη φύση μας, μας επιτρέπει να είμαστε ευφάνταστοι, να κάνουμε όνειρα και να σχεδιάζουμε τη ζωή μας, ταυτόχρονα όμως αποτελεί τροχοπέδη. Μας επιβαρύνει συναισθηματικά και μας κάνει να αφήνουμε τη ζωή να ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια μας αφού δεν την απολαμβάνουμε. Την ώρα που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, εμείς κάνουμε σχέδια για το αύριο, το οποίο ανήκει στη σφαίρα του φανταστικού. Είμαστε σε αναμονή, για κάτι που ενδεχομένως να…

Για τα μάτια του κόσμου

Το να δίνεις υπερβολική προσοχή στη γνώμη των άλλων, είναι δίκοπο μαχαίρι: μπορεί από το να σε κολακεύσει, εώς και να σε πληγώσει. Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε υπάρξει υποδουλωμένοι στις γνώμες των άλλων, αφού έχουμε νιώσει την ανάγκη να ζητήσουμε επιβεβαίωση για να νιώσουμε αρεστοί, όμορφοι, έξυπνοι, ικανοί. Αυτή μας η στάση είναι απόλυτα δικαιολογημένη, αφού ως κοινωνικά όντα που είμαστε, η ευτυχία μας εξαρτάται από την ποιότητα των σχέσεών μας. Σύμφωνα με μελέτη που έγινε, οι άνθρωποι που ανήκουν στην κατηγορία των ευτυχισμένων, θεωρούν τις στενές σχέσεις αναγκαιότητα και όχι πολυτέλεια. Μια άλλη έρευνα, έδειξε ότι οι 25 πιο αγαπημένες δραστηριότητες στις όποιες επιδιδόμαστε, συμπεριλαμβάνουν και άλλους ανθρώπους ( φαγητό, κοινωνικές συναναστροφές, καφές). Δικαιολογημένα  λοιπόν θέλουμε να έχουμε την εύνοια των άλλων, αλλά και να τροφοδοτούμε τις σχέσεις μας μαζί τους.
Η ανησυχία μας για τη γνώμη των άλλων, πηγάζει από το φόβο της απώλειας των φίλων ή της έλλειψης στενής σύνδεσής μας …

Η μαγεία της ευγνωμοσύνης: count your blessings!

Όπως πολύ εύστοχα είχε πει ο Αβραάμ Λίνκολν , παλιός πρόεδρος των ΗΠΑ, μπορούμε να γκρινιάζουμε που τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια, ή να αγαλλιάζουμε, επειδή τα αγκάθια έχουν πάνω τους τριαντάφυλλα. Είναι θέμα οπτικής! Δεν είναι πολύ εύκολο να νιώθουμε ευγνωμοσύνη όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Αισθανόμαστε μικροί και αδύναμοι και έχουμε την τάση να αδρανοποιούμαστε. Πολλές φορές, αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα συγκριτικά, αφήνουμε πιθανά κενά μας να επισκιάσουν ο,τι έχουμε κατακτήσει και μετά γυρνάμε στην οικεία στάση μας, αυτήν της απογοήτευσης. Ούτε και η δυτική κοινωνία μας βοηθά ιδιαίτερα: προάγει μια στάση αγνωμοσύνης, αφού με το να αναβαθμίζει διαρκώς τις ανάγκες μας, δεν μας αφήνει να απολαύσουμε τους καρπούς των κόπων μας. Το να βαδίζουμε όμως με σημείο αναφοράς τα ελλείμματά μας και να διαιωνίζουμε τη δυστυχία, είναι ένας δρόμος που δεν θα μας οδηγήσει στον επιθυμητό προορισμό.  Βαδίζοντας στο δρόμο της ευγνωμοσύνης   Η ευγνωμοσύνη μπορεί να μην αποτελεί πανάκεια, είναι όμως …